 |
| Stanje u kantonu Tićino poslednjih 20 godina |
|
|
| U kantonu Tićino, u kojem živi oko 5000 Srba, do 2002. godine crkveni život se svodio na povremene dolaske sveštenika srpske pravoslavne crkve ili u posjećivanju službi drugih pravoslavnih crkava koje su trenutno imale sveštenike na ovim prostorima (grčka, rumunska). |
|
|
|
| Šta je bio razlog osnivanja crkvene opštine? |
|
|
| Došavši u Švajcarsku na privremeni rad mnogi od nas Srba su taj epitet "privremeni" zamijenili za "stalni", neki zbog nemogućnosti da se vrate na svoje, neki zbog teške situacije u srpskim zemljama, a neki iz ličnog izbora. Počevši da gradimo svoja gnijezda u tuđoj zemlji mučila nas je nostalgija za otadžbinom pa smo počeli da se okupljamo oko nečega što nam je zajedničko, a to je srpstvo. Prvo je to bilo u obliku klubova, udruženja, društava i sl, međutim kao i obično gde ima politike tu nema sloge tako da je to sve bilo kratkog daha. Klubovi se zatvaraju, udruženja nestaju kao što su propadale i nestajale države, politike i vladari, a samo je Crkva ostala i ostaje kroz vekove jedina institucija koja brižljivo čuva i prenosi one vrednosti koje nas čine Srbima i pravoslavnim hrišćanima. Tako se jedino u Crkvi, gde smo svi isti bez obzira na političko opredelenje, profesiju ili mjesto rođenja, mogla očuvati srpska tradicija, jezik i vjera pravoslavna. |
|
| Mnogi u želji da se što brže integrišu u novu sredinu zaboravljaju i odbacuju svoje poreklo, misleći da će time biti prihvaćeniji od domaćina. Naprotiv, mnogo su poštovaniji oni koji čuvaju svoje jer "ako ne poštuješ svoje kako ćeš poštovati tuđe". Neki se opet odlaženjem u druge crkve tješe i pravdaju rečima "ma sve je to isto", dok im se preci prevrću u grobovima, jer da su tako oni razmišljali Srba danas ne bi ni bilo. A da ne pominjemo šta bi na to rekli oni koji su zadnju deceniju bili izloženi svemu i svačemu samo zato što su htjeli da ostanu ono što jesu: Srbi, dok nama ovde niti ko prijeti niti nas sprečava da budemo to što jesmo. Zato smo se prisustvujući službama drugih pravoslavnih crkvi (prvo grčka, zatim rumunska) na kojima su 90% prisutnih bili Srbi i bogoslužilo se na stranim jezicima: jednostavno zapitali "A gde je srpska pravoslavna crkva? Zar će naša deca rođena ovde u dijaspori prve kontakte sa Crkvom i Hristovom vjerom slušati na talijanskom, rumunskom ili nekom trećem jeziku umesto na maternjem srpskom?". Zato smo osnovali crkvenu opštinu da se ne izgubimo, i da nam se đeca ne asimiliraju i ne izgube u ovom svijetu po raznim sektama koje najlakše nađu pristalice među mladima. Ako Bog da da napravimo crkvu da naša đeca i unuci imaju gđe da se sastanu i ostavimo trag o nama za buduća pokolenja. |
|
|
| Tako je početkom 2002. godine uz pomoć Eparhije srednjoevropske i uz blagoslov Preosvećenog vladike Konstantina 2.februara 2002. napokon osnovana Crkvena opština koja nosi ime Svetog Save, prvog arhiepiskopa srpskog.
Za privremeno sjedište Crkvene opštine izabrana je Belincona pošto na tom području živi i radi najveći broj Srba. Odmah nakon osnivanja pokrenuta je procedura za dobijanje radne dozvole za sveštenika Gavrila Rajića, a u tom periodu na inicijativu vjernika parohiju je povremeno posjećivao sveštenik Vidoslav Vujasin iz Minhenske parohije koji je svojim neposrednim kontaktom sa narodom za vrijeme svojih dolazaka udario temelje novoosnovanoj parohiji.
U martu 2004. godine švajcarske vlasti su izdale dozvolu za pastirski rad sveštenika g. Rajića, koji je tokom 2003. povremeno posjećivao parohiju.
Crkvena opština je osnovana u skladu sa "Okvirnim pravilima za rad crkvenih opština u Švajcarskoj" i obuhvata cjelokupno područje kantona Tićino kao i talijanski dio kantona Graubinden (Griđone). Trenutno crkvena opština ne raspolaže imovinom, pa se bogosluženja vrše u iznajmljenim rimokatoličkim crkvama: Crkva San Đovanni u Belinconi, Crkva Sakro Kuore u Luganu, a u planu je da se počne sa službama u Bijaski, Faidu i Lokarnu. |
|
| Jednom godišnje se održava redovna skupština na kojoj se daje godišnji izvještaj o radu i finansijsko poslovanje Crkvene opštine. |
|
Sadašnji članovi Upravnog odbora:
- gospodin Srđan Kovačević – predsednik
- gospodin Stjepan Galić – blagajnik
- gospodin Aleksandar Vlajić
- gospodin Stevo Vidović
- gospodin Petko Gajić
- gospodin Dušan Cvijić
- gospodin Slobodan Vukajlović
|
|
Revizori:
- gospodin Zoran Milanović
- gospodin Nenad Marić
|
|
|
| Za tekst se zahvaljujemo gospodinu Srđanu Kovačeviću. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
dijaspora.ch
